Een egeltje

Soms heb ik dagen dat ik helemaal op slot schiet. Ik reageer op de automatische piloot en doe de dingen die ik moet doen. Ik werk, ik doe sociaal, maar van binnen ben ik zo afwezig. Er broeit dan iets van binnen, waar ik zelf nog niet bij wil komen, want als je het echt gaat benoemen, is het er, en dat gevoel doet vaak zeer. Dus stop ik het nog maar even weg en doe ik net of het er nog niet is.

Ik lijk op dat soort dagen wel een egeltje. Ik schuifel rond, ik snuffel, ik eet, maar als je te dicht bij komt, rol ik mij op en gooi ik mijn stekels in de lucht. Raak me niet aan! Kom niet te dichtbij! Ik vind je eng! Vandaag was zo’n dag.

Een vriendin van mij zei gisteren dat ik altijd zo open over kom. Dat ik zo makkelijk lijk te praten. Volgens mij is dat vooral te danken aan de jaren van therapie die ik heb gehad. Ik praat makkelijk, maar vanaf een afstand. Rationeel en afstandelijk. Mijn gevoel komt er niet bij. Dat laat ik je niet zien. Want als je dat ziet, kun je mij misschien afwijzen. En afwijzing wil ik ten alle tijden voorkomen.

Vandaag mocht ik beginnen met de WRAP: Wellness Recovery Action Plan. Dit is een cursus waarin je leert om een plan te schrijven waarin je herkent wanneer je je minder prettig gaat voelen en wat je dan kunt doen. Meer informatie vind je
hier. Een van de vragen die gesteld werd in het werkboek was hoe je meer eigen verantwoordelijkheid kon nemen. En hier sloeg ik even op dicht. Ik ben vaak al zo rationeel bezig en hard aan het vechten en knokken dat ik even niks kon bedenken. Waarop 1 van de trainers zei: soms is het loslaten van verantwoordelijkheden ook het nemen van je eigen verantwoording.

Dat vond ik wel een hele rake opmerking. Ik ben altijd zo bezig om de controle te krijgen en te houden, over allerlei zaken, soms is het ook goed om dingen los te laten. De controle los laten, waardoor ik misschien beter bij mijn gevoel kan komen. Mezelf de ruimte geef om mijn gevoel te proberen te pakken. Ik heb dit dan ook met hoofdletters in mijn plan opgenomen.