Na vele jaren van opnames, medicatie, terugvallen en weer opkrabbelen kwam ik mijzelf midden in de nacht tegen in de badkamer, op de grond als een klein hoopje ellende. Vertwijfeld over hoe nu verder met mijn leven en geschrokken van het uitzichtloze hiervan.

Op dat moment leek het alsof ik wakker werd, alsof er een knop werd omgezet. Wilde ik zo de rest van mijn leven doorbrengen? Alleen maar bezig zijn met overleven en nergens meer van kunnen genieten?

Ik wilde niet alleen leven, ik wilde écht leven. Ik wilde net als andere mensen genieten, een baan vinden en houden, mijn studie alsnog afmaken, iets kunnen betekenen voor een ander, kortom; een normaal leven leiden. En op dat moment, op de badkamervloer, besloot ik daarvoor te vechten. My wake-up-moment.

Vaak wordt mij gevraagd; “maar hoe heb je dat dan gedaan?” Ik kan geen handleiding of routebeschrijving geven hoe ik het gedaan heb, of hoe het zou moeten, ik kan alleen vertellen dat ik een gedachtenpatroonverandering heb toegepast. In plaats van negatief te denken als er iets gebeurde, gaf ik er een positieve draai aan. In plaats van alles op mijzelf te betrekken, wist ik dingen te relativeren en in hun perspectief te plaatsen. En boven alles, ben ik van mijzelf gaan houden. Ik ben mijzelf gaan waarderen en heb ingezien welke kwaliteiten ik wél heb, in plaats van te kijken naar alles wat ik niet kon.

Dit alles heb ik leren inzien door de onvoorwaardelijke steun van mijn omgeving en de vele therapieën die ik heb gevolgd. In de 1e plaats hebben mijn ouders altijd voor mij klaargestaan. Zeker nu ik zelf moeder ben, begin ik te beseffen hoe zwaar het voor hen moet zijn geweest. Je wilt je kind altijd beschermen en behoeden tegen pijn en verdriet. Hoe moeilijk moet het zijn om je kind te zien lijden, zonder dat je zelf bij machte bent om hier iets aan te veranderen. Verder heb ik heel veel steun gehad van mijn vrienden, waar ik met name mijn beste vriend en mijn nicht wil noemen. Ook het geloof is voor mij een waardevolle steun geweest. Het vertrouwen dat ik niet alleen ben en dat ik mijn zorgen in Zijn hand kan leggen geeft veel rust en zekerheid.