Hoe gaat het nu?

Ik heb mijn studie opgepakt en werk in de hulpverlening, of all places;-). Ik werk bij een opvangcentrum waar wij mensen opvangen die langdurig drugsverslaafd zijn. Ik ben dankbaar dat ik met al mijn bagage juist andere mensen hulp kan bieden. In mijn werk merk ik dat ik profijt heb van mijn ervaringsdeskundigheid. Ik kan situaties sneller inschatten en kan het gedrag van een cliënt vaak eerder doorgronden. Ik ken de negatieve spiraal uit eigen ervaring en weet dan ook hoe deze bij mijn cliënten werkt.

De belangrijkste verandering in mijn leven is dat ik moeder ben geworden. Ik heb een geweldig dochtertje van bijna 2 jaar. In alle jaren van mijn ziekte had ik nooit gedacht dat ik ooit zover zou zijn om dit aan te kunnen.

Borderline is geen grote issue meer in mijn leven. Er gaan weken, zelfs maanden voorbij dat ik er geen last meer van heb. Natuurlijk word ik nog regelmatig op mijzelf terug geworpen, maar ik weet nu hoe ik de neerwaartse gevoelenspiraal kan tegen gaan. Ik heb al vele jaren geen terugval meer gehad en gebruik al even lang geen medicatie meer.

Met deze diagnose ben je volgens mij nooit uitgevochten, maar na verloop van jaren gaan de scherpe kanten eraf. Ik heb fantastische ouders en familie, lieve vrienden en toffe collega’s. Zonder hun, zou ik nooit zo ver gekomen zijn. Zij zijn mijn basis. Zij zorgen ervoor dat ik weet dat ik het waard ben, en dat hun het waard zijn om voor te vechten. Ik dank God voor de prachtige mensen die hij op mijn pad heeft gebracht en ik weet dat ik slechts een klein instrumentje ben in zijn werk. Ik heb mijn plek gevonden, waar ik nodig ben en waar ik onderscheid kan maken.